"I pissed my skeleton out of my ass and yet i am death"

29 juli 2015-Hämeenlinna 

Voor de weinigen in Nederland die me gemist hebben de afgelopen dagen, ik had besloten wat langer in Finland te blijven. Het weer was in Nederland zwaar kut en in Finland matig tot gemiddeld kut. Dat scheelt toch. Mijn Finse kennissen Markus, Jouni en Aini geloofden het bijna niet dat het weer in Nederland slechter was dan bij hun. Met behulp van YouTube heb ik het zelfs aan ze moeten bewijzen. Filmpjes van de storm.
Deze week was er downtown Lahti weer een PubQuiz in The Public Corner. Was vorige week het thema nog muziek van Finse kinderseries, deze keer was het brulmuziek ofzo. Geen idee hoe dat heet. Rammstein is een light uitvoering van dit in Finland populaire genre. Ik had het idee dat we 20 keer hetzelfde nummer van dezelfde band hoorden, maar dat bleek achteraf niet zo te zijn. Of er daadwerkelijk woorden werden gezongen durf ik niet met zekerheid te zeggen. Titels als : Are you death yet, Skeletons in the closet en Piss Out My Ass van bands als Children of Bodom en Lost Society zijn noch met Shazam te herkennen noch in mijn IPod-playlist te vinden. En na gisteravond weet ik weer waarom....Als je die drie titels combineert en je denkt in beelden, krijg je een fraai tafereeltje op je netvlies trouwens. "I pissed my skeleton out of my ass and yet i am death"...dat wordt in Finland een nummer één hit!
Ik heb trouwens nog steeds niet meegedaan aan Karaoke. Wel heb ik een liedje opgenomen van iemand anders. Graag had ik deze willen posten op Facebook, maar dat lukte niet. En nadat ik het weer hoorde, is dat maar beter ook.
Op de een na laatste dag van bezoek hier en dus mijn tijdelijk bezit van de Nissan Micra, kwam ik er eindelijk achter dat het correct is dat de spiegels tijdens het rijden niet naar binnen horen te klappen. Ik vond het elke keer zo'n gedoe om na starten de ramen open te doen en handmatig die dingen in de goede stand te plaatsen. Jouni ontdekte een knopje ergens in de auto waarmee je dat automatisch kunt doen. Hoe a-technisch kun je zijn!
Gisteren ben ik naar het bijzonder knusse eilandje Eenonsari geweest. Acht vakantiehuisjes, een restaurantje en een paar tentjes. Ik moest meteen denken aan dat Noorse eilandje waar die gek al die kinderen heeft doodgeschoten. Ik keek ook wat angstig om me heen of er misschien ook een Finse 'gek' aanwezig was. Natuurlijk, dood gaan we allemaal een keer, maar om nu te sterven op een Fins eilandje met behulp van een idoot, dat leek me nou niet een momentje van the right time and the right place.
Je hebt hier wel veel idioten trouwens. Me included...moest op het eilandje zonodig de stoere natuurfreak uithangen. In plaats van via de aangegeven route het eilandje te verkennen, koos ik ervoor om mijn eigen pad te kiezen. Als geboren eilander zit dat eigenzinnige in mijn genen. Ik kan er daarom ook niets aan doen. Vaak is het handig, deze keer niet. Hoewel het eilandje verdomde klein is, slaagde ik er toch in te verdwalen. Ik vond mezelf best stoer. Voelde me een beetje Alexander Supertramp uit Into the Wild. Neuriede het nummer Guaranteed van Eddy Vedder en hoopte stiekem op een ontmoeting met een wilde beer. Die heb je hier namelijk in Finland.
Uiteindelijk bleef die ontmoeting uit. Na een half uurtje ontmoette ik een stel met baby en poedel, hoe stoer is dat dan!
Ik raakte aan de praat met ze en al snel vroeg de man me of ik technisch was, ze hadden namelijk een probleem aan boord....Ik heb ze het Nissan-Micra-klap-spiegel verhaal maar niet verteld. Uiteindelijk bleek mijn hulp overbodig omdat er een andere vriendelijk heer het probleem direct begreep en het stel uit de brand redde.
Mijn laatste avond bracht ik door met Jouni. Toffe vent. We hebben een beetje geflipperd en wat gekletst over voetbal. Nadat Jouni naar huis ging kon ik het niet laten om toch nog even de karaokebar in te duiken. Het was weer heerlijk vermaak. De klanken van het Fins zijn zo anders als bij ons, waardoor het bijna altijd vals klinkt. Dat is het in Finland zeker niet. Het is gewoon anders.
Een redelijk beschonken dame vond het nodig om een gesprek met me aan te gaan. Hoewel ze nauwelijks Engels sprak, bleek ze erg volhardend. Ik gaf haar te kennen dat ik 'not a word of what she said' verstond, maar dat boeide haar niet. Uiteindelijk mompelde ze al hangend over mijn schouder iets in de trend van: " you, me, one day, sex". Dat verstond ik dan weer wel. Misschien als ze wat van de mooie Inga had gehad, had ik het willen overwegen. Echter deze dame deed me meer denken aan de slechte versie van Joke Bruijs, dus mijn reactie was resoluut, "no way baby, not in this life". "Why no" vroeg ze. Ik antwoordde dat "I had to go to home". En dat deed ik dan ook maar.
En nu trouwens ook. Onderweg naar huis. Nu in de trein van Lathi via Riihimäki naar Tampere, waar vandaan ik vanavond vlieg. Een fantastische trein trouwens! Ik zit in de eerste klas. Onbewust, heb gewoon wat Finse woorden aangeklikt op het scherm en kreeg keurig een ticket. Dit privecoupeetje is echt super. Twee stoeltjes, tafeltje, wifi, stopcontacten en tv schermpje. Je mag nog niet roken hier, maar verder is dit een skybox in de trein. Daar kunnen ze bij mijn volgende transporteur Ryanair nog een puntje aan zuigen.
Ik heb genoten van mijn rondtrip door Estland, Rusland en Finland. Morgen eindelijk mijn lieve meiden weer zien, dat is altijd het fijne van thuiskomen! Ik hoop dat jullie net zo van mijn blogs hebben genoten als dat ik van mijn vakantie en het schrijven van de blogs heb gedaan!

Goodbye Finland, till next time!
Näkemin Suomi, kunnex seuraavan kerran!

Finse leesbril

24 juli 2015-Sysmä 

Ik heb een leesbril gekocht. Vreselijk om te moeten constateren dat dit noodzakelijk bleek. Het is trouwens zo'n goedkoop ding, €3,99 bij een supermarkt in Lahti. +1 stond erop. Beetje smal, meer een vrouwenmaatje volgens mij. Er stond iets in het Fins bij geschreven. Heb dat maar geïnterpreteerd als 'one size fits all'. Het is geen gezicht, dus verzoeken om foto's worden genegeerd. Er zijn grenzen....zelfs bij en voor mij. Het brilletje werkt best goed. Kan nu weer lezen wat ik typ en dat is voor foutcorrectie een zegen.
Het weer is Hollands vandaag in dit deel van Finland. Zon/regen/wind/zon/regen/wind. En dat wisselt zich per kwartier. Voordeel hiervan is dat ik mijn nieuwe fluoriserende oranje/roze Gsus zwembroek, volgens iemand geheel in de stijl van Dave Roelvink....ja de zoon van mijn idool Dries, niet aan hoef te trekken. In Nederland durf ik dat best, maar ik vermoed dat hier in Lathi dit voor mannen verboden is. Ik denk dat Brad Pitt en George Clooney ook zo'n zwembroek hebben trouwens. Dat zijn toch echte mannen lijkt me, maar misschien heeft Gerard Joling er ook wel eentje...Fijn dus dat het regent!
En omdat het weer shit is en Lahti nu ook weer geen stadje is om vier dagen te sightseeingen, heb ik een auto gehuurd. Een Nissan Micra. Blijkbaar mogen mannen daar in Finland wel in rijden, pfff...wat een wijvenbak!
Nu mag je hier toch zelden harder dan 80 km rijden, dus zo'n drama is het ook weer niet. Ik denk trouwens dat Finland de meeste flitspalen per hoofd van de bevolking heeft. Volgens mij is er voor elke Fin een eigen flitspaal. Gelukkig werkt mijn nieuwe leesbril ook prima in de auto en zie zo goed mijn snelheid. Dat scheelt toch gauw weer wat eurootjes en daarmee heb ik mijn aankoop van €3,99 na een paar kilometer al dubbel en dwars terug verdient.
Dit autootje is trouwens best pittig. Ik probeer een beetje stoer tegenover mezelf te doen en mijn mannelijkheid te bewijzen door de Micra als rally-auto te gebruiken. Dat lukt uitstekend door de bossen over de onverharde natte weggetjes rondom Vesijärvi, een van de vijf miljoen meren ofzo hier in Suomi. Net als een flitspaal is er voor elke Fin ook een eigen meer, zo lijkt het.
Ik heb al een tijdje niets over eten geschreven, maar de cheesecake bij Rantakahvila mag niet onvermeld blijven. Zes euro vijftig voor een puntje is niet echt goedkoop, maar het heerlijke taartje bleek elke eurocent dubbel en dwars waard. Wat lekker!
Vanavond ga ik stappen in Lahti. Met Jouni die ik vorig jaar heb ontmoet en een paar andere kennissen. Ik ben erg benieuwd. Nu ik mij al maanden onthou van alcoholhoudende dranken is stappen toch anders. Vorig jaar heb ik in Lahti in bijna elke karaokebar staan zingen, of hoe je dat ook noemen wilt. Met een borrel op is dat makkelijk, naarmate ik meer borrels dronk nam ook mijn zelfwaardering als zanger toe. Benieuwd hoe dat met Ginger Ale (bij gebrek aan Rivella slobber ik dat maar) zal zijn. Ik vrees het ergste.
Zo zonder alcohol ben ik sowieso een outlaw hier in het Finse. Zelfs in Engeland, Schotland en Ierland zag ik niet zoveel stevig drinkende mensen als hier. Waar ik trouwens dronken van geluk van zou worden is een Eland. Ik ben inmiddels dertig waarschuwingsborden met deze dieren erop tegengekomen. Elke keer ben ik zeer gefixeerd op de bossen in de hoop nu eindelijk zo'n beest live te zien. En ik zie ook van alles behalve Elanden. Misschien moet ik ook nog maar een andere bril aanschaffen...
Ik ben erachter gekomen dat dit wel degelijk een mannenauto is...bedacht door een vrouw, dat wel. Het is niet voor te stellen dat een man het bedenkt om in de display een symbooltje weer te geven in de vorm van een versnellingspook met daarbij een pijltje dat aangeeft dat je zo af en toe moet schakelen...Ook ontbreekt er een navigatiescherm. En mijn Iphone-navigatie werkt slecht. Das best balen, aangezien ik geen vrouw bij me heb die de route kan wijzen nu ik weer eens verdwaald ben. Slechts 60 km uit de route...
Laat ik eerst maar eens een wegenkaart aanschaffen en een betere bril.
Of beter, ik ga voor navigatiehulp op zoek naar een Finse schone....voor zover die bestaan tenminste....

Holy Pete

23 juli 2015-Sint Petersburg

Stiekem had ik gehoopt op een gammele Sovjet Boemeltrein van Finland naar Rusland. Niets bleek minder waar. Hypermoderne trein. WiFi aan boord. Stopcontact. Allegro. Het wel rijdende broertje van de Fyra zeg maar. Nooit eerder zat ik zo'n luxe trein. Hiermee vergeleken zijn de toestellen van Arriva en NS veewagens. Over vooroordelen gesproken. Gelukkig werkte de WiFi niet. Daarmee kreeg ik toch een beetje het vertrouwde Arrivagevoel. Of zijn er soms mensen waarbij de Arriva WiFi wel werkt? Gelukkig doet mijn Vodafone 4G extra databundel van €4 per dag extra het prima so far.
Het Oostblok heeft me altijd al gefascineerd. Ik zie iedereen aan voor KGB agent. Grappig is dat. Eigenlijk zijn wij in de Westerse wereld al jaren gehersenspoeld. Zeg nou zelf. In de media, in films en vooral onze politici doen ons geloven dat onze 'manier' de enige juiste is.

Het is trouwens wel verdacht dat het stel met kind naast me al twintig minuten weg is van hun plek terwijl de jassen en bagage er nog zijn. Ik begin wat paranoia te worden merk ik. Hoor ik daar getik?
Ik bedenk me wat James zou doen in deze situatie. Maar i.pv. op het dak op te klimmen, mijn medepassagiers met een pen te gaan beschieten en de verleidelijke cateringdame het hof te maken, besluit ik af te wachten. Trouwens die James Bond van nu is getrouwd met de vrouw van mijn dromen. Rachel Weisz. Verdikke, als ik haar zie begin ik echt een hekel aan die 007 met z'n brede body en z'n sixpack te krijgen.

Eindelijk, eindelijk. De nieuwe douanebeambte komt overeen met mijn beeld van Noordwest Rusland. De man stinkt gigantisch naar oud zweet. Heerlijk. Normaal gesproken hou ik absoluut niet van de zweetlucht van anderen, maar de bevestiging van mijn hersenspinsels over Russische douanebeambten geven mijn trots een flinke oppepper, waardoor de stank bijna lekker wordt.
Het stel naast me is inmiddels terug. Julia, Kjusso en Svetlana. Hij is Fins, zij Russisch en hun dochter heeft the best of two worlds volgens mama Svetlana. Volgens mij is dit mijn eerste ontmoeting met een echte Svetlana. Ze vindt haar naam stom. Het is een naam voor domme blondjes volgens haar. En ze komt bepaald niet dom over. Deze slimme tante ratelt er vrolijk op los en voorziet me van nuttige tips over haar geboortestad SPB. Ze zou er wel weer terugwillen. Ook omdat er volgens haar geen future in Finland is. Die uitspraak triggert me. Waarom? Svetlana legt uit dat ivm het homo-huwelijk er geen kinderen meer zullen worden geboren in Finland en dat daarmee het land vergrijst...Tja...daar werd ik even stil van...Ik besloot niet te reageren en veranderde van onderwerp. Ik begon over de Hermitage, 's werelds grootste museum. Volgens Svetlana niet meer dan "300 years of dust", dat schoot dus ook niet echt op.
Soms is het fijn dat een gesprek plots door het janken van een kind stop. Nu ook. Dank daarvoor Julia...

Eenmaal aangekomen bij mijn Hotel, bleek dat er 24 trappen nodig waren om op de zesde verdieping te komen. Mijn hemel wat een klim. En de naam hotel mocht dit ook niet dragen. Geen idee waarom ze dit rattenhol een hoge waardering op internet hebben gegeven, maar ik besloot om niet in te checken in deze bende. Gelukkig deed de Wifi het er wel en al snel vond ik een prima alternatief in Kazanskystreet, een zijstraat van de Nevsky Prospect. De 5 kilometer lange Herestraat van SPB.

Ik besloot te beginnen met een bezoek aan het Paleisplein, een wandeling rondom de Hermitage te maken en een bezoek aan de prachtige Opstandingskerk. Deze kerk was wel het hoogtepunt van mijn eerste dag. Wat een pracht en praal! Beetje jammer dat het gejank van de Russische Kelly Family op het plein voor de kerk de sfeer verziekte, maar ik ben in opperbeste stemming en laat me er niet door afleiden.
Mijn stemming is in deze stad niet kapot te krijgen. Ik ben zwaar onder de indruk geraakt van deze grandioze stad. Ik was al in veel steden en vond met name Madrid, Lissabon, Parijs en Florence erg mooi, maar SPB is toch wel op een hele andere manier bijzonder vind ik. Deze stad is qua historie architecteur en cultuur eigenlijk niet met andere steden te vergelijken.

Keek ik in Helsinki nog op van Inga, in SPB ben ik daarmee gestopt. Het is gewoon niet te doen. De vrouwen van SPB zijn bijzonder fraai, volgens mij dekt dat de lading voldoende. Stiekem hoopte ik natuurlijk Mila Kunis tegen het lijf te lopen, de bloedmooie Amerikaanse actrice schijnt hier wel eens te vertoeven.

In een koffiebar bij Gostiny Dvor raakte ik in gesprek met een Sint Petersburgse. Haar naam was Yulla. Niet meteen te vergelijken met 'mijn Inga' of Mila Kunis maar wel erg leuk. Ze werkt als actrice en schijnt best bekend te zijn van tv en film. Ze had een vrije middag (voor zover je dat zo kunt noemen als je werktelefoon om de drie minuten gaat) en ze vroeg me of ik het leuk zou vinden wanneer ze me iets van haar stad liet zien. Aangezien ik de kans op een spontane ontmoeting met Mila Kunis erg klein achtte, besloot ik ja te zeggen. En dat was een goed besluit. Wat een leuke middag hadden we. Ze was erg spontaan en vertelde me allemaal leuke feitjes over de stad. Haar vrienden vonden haar op Sandra Bullock lijken en daar had ze inderdaad wel wat van. Ze had erg veel plezier om mijn groene spijkerbroek en roodroze pet. "Most of the Russian People will think you are gay", zei ze smalend. Hierna was het bruggteje naar Putin snel gemaakt. Maar over deze meneer wilde ze niet al te veel kwijt. Hij is geboren in SPB en daar ze zijn best trots op. Ook op Peter de Grote, de naamgever van de stad. Waarom hij een Saint genoemd wordt wist Yulla niet. Deze Holy Pete was best een boef volgens mij, dus dat heilige ontgaat mij ook wat. Uiteindelijk concludeerde ik dat Sint Peterburg eigenlijk van Nederland is, net als New York. Yulla vond mijn redenatie wat eigenaardig, maar beheerste de Engelse taal net niet voldoende om deze discussie met mij in haar voordeel te beslechten.
Aan alle leuke dingen komt een eind, zo ook aan deze spontane ontmoeting. Yulla moest repeteren voor een voorstelling. We wisselden FaceBook gegevens en zwaaiden elkaar voor de metro uit....Do svidaniya

Inga

19 juli 2015-Lahti 

Inga ontmoette ik bij de tram in Helsinki. Wat een prachtige dame! Ze fascineerde me met haar donkere haren, blauwe ogen en volle mond. Ze was de geperfectioneerde versie van de toch ook niet echt onaantrekkelijke Keira Knightley.
Het voordeel van alleen reizen is toch wel dat je ongegeneerd kunt flirten. In Tallinn had ik me niet verlaagd tot dit gedrag. Maar Inga in Helsinki kon ik domweg niet negeren. Deze slijmerd vroeg haar of ze wist waar de bus naar Lahti vandaan vertrekt. Pfff...alsof hij dat nog niet zelf had uitgezocht...Maar hoe daar te geraken had ik nog niet uitgezocht, dus helemaal 'fout' was mijn vraag aan Inga ook weer niet.
Inga hapte gretig toe. Veel met de info van Inga kon ik niet. De wijze waarop ze me probeerde uit te leggen hoe ik bij de busterminal kon komen, was bijzonder en omslachtig. We stonden op het perron waar tram 4 zou stoppen en die ons, bleek later, pal voor het 'Transportation Centre' zou afzetten. Ze vond het gesprek leuk en kletste er flink op los.
De wijze waarop Inga het woord 'Transportation Centre ' uitsprak was zo sexy, dat ik haar slinks meerdere malen het woord ontfutselde. Ik voelde me een pervert, maar schaamde me er absoluut niet voor. Inga genoot zichtbaar van de chat met deze "Gguy frrrom Gollaand" , dus het was oké. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat ze Fins was en dat was terecht. Ze bleek een Tallinnese. Zo'n jonge vriendelijke en positieve zeg maar. Inga was leuk, maar ook wat vreemd. Chaotisch en ook wat autistisch vermoedde ik, de perfecte combinatie bij het reizen met openbaar vervoer. Ze zei na elke bocht wat onzeker: ' I hope this is the right tram to the Transportation Centre, i always take the wrong one'.
Inga was vanuit Tallinn de wereld ingetrokken. Ze woonde tien jaar in New York, voordat ze naar Kuopio verhuisde. Waarom Kuopio vroeg ik? Omdat Helsinki te druk is en omdat ik van challenge hou, antwoordde Inga. Ik snapte Inga volledig. Van het 'rustige New York'. ga je natuurlijk niet in 'the city-that-never-sleeps Helsinki' wonen....
Trouwens, voor een uitdaging hoef je niet perse te verhuizen. Een saucijzenbroodje van Matkahuolto Kiosk op Helsinki busstation is ook een hele challenge. Gadverdamme.Ik heb werkelijk geen idee welk en of er überhaupt vlees in de saucijs is verwerkt. Gruwel.
Ik had vanmiddag met een aantal kennissen afgesproken om naar een wedstrijd van FC Lahti te gaan. Vooraf afgesproken bij Iloinen Kullija. De stamkroeg van de harde kern. Ik herinner me van vorig jaar nog dat dit erg gezellig was. Nu een jaar later in nuchtere toestand valt dit toch een beetje tegen. Mijn Finse freunden drinken er vrolijk op los. Finnen zijn over het algemeen best timide. Maar met een slokje op laten ze de schroom vallen en kletsen graag over voetbal met me. Zo ook Matti. Alleen Matti heeft best veel bier achter de kiezen, spreekt beroerd Engels en stottert. Hij heeft besloten om veel met mij over Nederland en voetbal te gaan praten. Ik besluit om dit niet met hem te gaan doen. Freund Markus redt me. Markus is ook bijna dronken, maar dat is een bewuste keuze vertelde hij me, 'ik moet eerst een sixpack bier naar binnen werken om het waardeloze voetbal van mijn club aan te kunnen zien'. Daar valt wat voor te zeggen. Het sixpack Ginger Ale dat ik inmiddels achterover heb geslagen heeft dat effect niet en zorgt er voor dat ik de harde werkelijkheid onder ogen moet zien. FC Lahti is echt heel matig, maar wint wel met 3-1. Markus was gelukkig. 'Dit was de beste wedstrijd van het seizoen', jubelde hij. Oi Lahti On! Ik ben blij weer in Finland te zijn!

De ZuipFin

 
 

Gatpoepen...Zàijiàn!

 

3 juni 2014 · Beijing

Helaas had ik ook gisteren weer last van de nodige ongemakken in mijn darmen. Op zich geen ramp, mits je in de buurt bent van een redelijke plee. Downtown Beijing bleek dit niet eenvoudig te vinden. Naarmate de druk groter werd, namen mijn eisen over wat ik als redelijk beschouwde af. Uiteindelijk iets gevonden. Zo'n gat waar je boven moet hangen. Mijn god wat is dat een gedoe. Nu is dat 'gatpoepen' bij een goed werkend darmsysteem voor mij al een behoorlijke opgave, nu moest ik acrobatische toeren uithalen om niet mijn eigen broek en kuiten te bevuilen. Uiteindelijk, hangend aan de deurklink, is het aardig fris verlopen.

Op een of andere manier is er de afgelopen dagen iets veranderd. David was al erg geliefd bij de cameraklikkende Chineesjes. Inmiddels ben ik ook een razend populair object! Toen we beiden door een groep van ongeveer 15 studentes, waarbij ze allemaal individueel apart met mij en apart met David op de foto wilden, hadden we even ons Justin Bieber momentje. En denk nu niet dat het alleen een meisjes ding is. Ook jonge en volwassen mannen willen maar wat graag met deze 'buitenaardse Europeanen' op ce foto. De verkoopster
van Hutong Qianmen dacht mijn ¥uans te kunnen bemachtigen door te roepen: " For handsome man like you, special discounts".....YEAH RIGHT! "I am from Holland, so don't underestimate my bargainskills, BABY"

Maandagavond heeft David eindelijk zijn 'echte' Pekingeend gehad. Een dag later dan gepland, maar ook David moest erkennen dat het restaurant waar hij zondag had gereserveerd toch wel erg aan de prijzige kant bleek toen we de menukaart bekeken. ¥ 3100 ( €365,-) voor een eend leek ons iets teveel van het goede. Met een vage smoes dat we onze creditcard waren vergeten zijn we 'm snel er tussenuit geknepen.
Even weer terug naar David's eend. Ik moet eerlijk bekennen, het was heerlijk! Geweldig mals vlees met en een erg krokante korst. Eend zoals eend bedoeld is in Peking...denk ik... Ook het eten een van eend met chopsticks ( hoewel aan tafel door de kok gesneden ) ging ons moeizaam af, maar na het eten mochten we wel de stokjes meenemen, zodat we thuis nog flink kunnen oefenen.

Vandaag is onze laatste dag. En je kunt het thuis natuurlijk niet uitleggen als je niet bij The Great Wall of China bent geweest. Om half zeven uit bed om op tijd bij de bus te zijn.
Aangezien wij beiden stront eigenwijs zijn, wilden we niet met een georganiseerde trip mee. Wij ' Globbetrotters' vinden heus zelf de weg naar dat muurtje wel....
De eerste bus vonden we inderdaad vrij rap, daar stond nog gewoon het nummer 916 op, maar daarna liep onze planning in het honderd. Op station Dongzhimen hadden we een Italiaans stel ontmoet en aangezien zij ook naar de muur gingen, besloten we samen te reizen. Vanaf Huairou bleek het vinden van de juiste bus naar de Muur een soort postcode loterij met Chinese tekens. En na uur en vijftig passerende bussen verder bleek de straatprijs niet op onze postcode te zijn gevallen.
Uiteindelijk besloten dan toch maar in te gaan op de lokroepen van de vele dubieuze neptaxi's. Na zware onderhandelingen kwamen we uiteindelijk uit op 100 ¥uan voor vier personen. Onze new best friends for a day uit Milano, Francisca en Giacomo zijn op huwelijksreis door China. Ik denk dat het een goed huwelijk gaat worden tussen die twee, als je samen in de wittebroodsweken de Muur hebt beklommen, dan kan je relatie aardig wat stormen overwinnen...
En reken maar dat zo'n Muur beklimmen zwaar is! Wij 'mannen van het Grunniger Hogeland' gaan natuurlijk niet met een lift of gondeltje naar boven, zoals de toeristen verderop in China wel doen. Wij 'bikkels' kiezen de rough way. Maar het is werkelijk fantastisch! Wat een ongelofelijk bouwwerk, echt indrukwekkend! Net als heel Beijing trouwens!

Tot zover de blogs vanuit Dongcheng, Beijing. Wij vonden het hier geweldig en hopen dat jullie een beetje hebben kunnen meegenieten van onze belevenissen!

???? Zàijiàn!

I wanna picture with you

31 mei 2014 · Beijing

Slapen in The Dragon King Hostel is aan mij nog niet besteed. David gaat liggen en is weg, helaas heb ik nog steeds een jetlag. En ook de omstandigheden voor een fijne nachtrust zijn in mijn nadeel. Vriend David kijkt niet op een snurkje meer of minder, de kroeg naast ons neemt het niet zo nauw met zowel de sluitingstijd als de vanaf elf uur geldende stiltenorm. Ook de lekkende airco, waardoor mijn hoofdkussen en matras of beter de bekleedde plank dat voor matras moet doorgaan gedurende de nacht doorweekt raakt, werkt niet echt mee. En had ik in het vliegtuig nog klachten van vierkante billen, inmiddels zijn ze gloeiend of eigenlijk broeiend. Door de hitte, zweet, schurende broek en andere mindere frisse zaken die bijna iedereen hier oploopt ( David vanzelfsprekend uitgezonderd 😁) zijn mijn prachtige egale billen veranderd in een broeiend blaren landschap. Om dit ongemak te bestrijden hebben we bij een apotheek speciale Chinese zalf gekocht. Geen idee wat erin zat, maar het rook fris.
Ik heb de hele nacht het gevoel dat er Fischerman's Friend in mijn bilnaad zit...en dan de ultrastronge versie...
Of het gaat werken is nog even de vraag, in ieder geval ruikt mijn kont wel fris en naar menthol.
Of mijn au de menthol de oorzaak was de vele aanklampingen door de verkopers in The Pearl Market is niet waarschijnlijk. De voornamelijk jonge vrouwen hebben Dollartekens in hun kleine spleetoogjes zodra er ook maar iemand binnen een straal van drie meter voorbij komt. "Wanna buy bag, wanna buy wallet, wanna buy silk for wife?"
Na de zoveelste belegering stak ik mijn handen in de lucht en riep:"Help, help, help".
Een grappig klein verkoopstertje zei: "Why are you calling for help, nobody hurts you!", waarna ik een ferme klap tegen mijn arm van haar kreeg en haar collega's in schateren uitbarsten. Dat de dames alles uit de kast halen om de Yuans uit onze zakken te kloppen merkte David. De verkoopster had een kaartje van een toeristische trekpleister gezien in Davids hand en zei:" Hi sir, i saw you before today!" David vroeg:" Waar dan?", waarop ze antwoordde:" by the Great Wall"....en laten we daar nou juist nog niet zijn geweest!
Hoewel ik dacht een goede onderhandelaar te zijn, blijk ik totaal niet geschikt om met lief kijkende Chinese meisjes te onderhandelen. David daarentegen wel. Hij werd Indiër genoemd door zijn onderhandeltechniek. Het schijnt dat je met Indiërs niet kunt onderhandelen omdat ze erg zuinig zijn. De arme verkoopsters werden bijkans wanhopig en de smile op David's gezicht werd steeds groter. Hij genoot zichtbaar van dit tafereel.
Over smile gesproken. Vandaag is David het lachen wel even vergaan. Bij The Palace of Summer is hij gerold. Knip met al zijn passen en €300,- weg.
David heeft direct wat een hele tour bleek. En geloof het of niet, maar de politie heeft zijn knip terug gevonden, weliswaar zonder geld, maar wel met zijn inmiddels geblokkeerde passen. Na de eerste schrik is hij weer rustig. Zijn 'blonde god' idee is zelfs weer sterker geworden toen een wel erg aantrekkelijke politieagente aan hem vroeg:" I wanna picture with you"....De oudere politieagent wilde vooral ook op de foto met David en de teruggevonden portemonnee. De man bleek apetrots op de vondst te zijn. En aan de bar heeft David een stoer verhaal over zijn belevenis...zoals een oud Chinees gezegde luidt: 't Kost 'n poar cen't, moar dan hest ook wat"....

Nein miljon beisikkels

29 mei 2014 · Beijing

Helaas is Facebook in China verboden. Gisteren ontmoette ik iemand die via een illegale manier toch kon posten. Ook vandaag kwam ik iemand tegen. Dus, veel plezier met lezen. Of er nog meer komen, is even afwachten....

Maar vandaag was weer een bijzondere dag in Beijing, Dongcheng.

Dat zeikerige liedje van Katy Malua over 9 miljoen fietsen in Beijing blijkt volstrekt uit de lucht te zijn gegrepen. Ten eerste zijn het er volgens mij wel 20 miljoen en ten tweede mag het de naam fiets niet dragen. Onze Warffumer fietsengigant en tevens mijn overbuurman Jan van Kleef zou hier een goudmijn hebben. De krakkemikkige tweewielers zou je in Nederland prima zonder slot bij een willekeurig station kunnen stallen zonder dat er ook maar iemand het in z'n hoofd zou halen om deze mee te nemen. In the captital of China gelden anderen normen. De meest aftandse exemplaren zijn voorzien van twee of meer sloten en kettingen. Blijkbaar is de roestige ros hier roofgoed. En dat terwijl de Chinezen eigenlijk helemaal niet kunnen fietsen...tenminste niet zoals wij Hollanders dat kunnen... Het is verbazingwekkend om te zien hoe deze voornamelijk kleine en zeer atletische mensjes zich op hun fietsjes tussen de auto's, scooters, bussen en voetgangers door wurmen. En het meest frappante is toch wel dat het steeds goed gaat. Bijzonder om te zien dat er nooit een aanrijding plaats vindt. En dat komt dan in ons geval dan vooral door onze acrobatische toeren die we tijdens het oversteken moeten verrichten om niet aangefietst te worden.
Een ander gevaar hier zijn de hondjes. Die vieze magere vlooiige Chinese keffertjes laten geen kans onbenut om een willekeurige voorbijganger eens stevig in de kuiten te bijten. Vanochtend was ik getuige van een vermoedelijk antisemitische Chinese poedel op roze sokken (en dat is echt waar!) die een lid van een groepje Israëlische toeristen waarmee ik zojuist kennis had gemaakt even stevig te pakken nam. Een bizar tafereel. Over bizar en over honden gesproken. Vanavond hebben na het eten een drankje gedronken met twee Chinezen uit het hostel Jennie en Yuhan. David is nog steeds erg gefixeerd op het gaan eten van Pekingeend. Tot nog toe is me gelukt om eronderuit te komen.
"Do you like Pekingduck", vroeg hij aan Jennie. Waarop ze antwoordde: " No i love dug, they are cute" Leuke woordspeling vond ik. Maar even over de "dug". Dat iedereen hier hond eet is een fabel. Ze zijn er wel, maar het is niet zo dat je in elk restaurant een Megelse
Herder of een labrador op je bordje kunt krijgen. Eten bestellen in een traditionele Chinese vreetschuur is trouwens geen eenvoudige opgave. Zelfs niet met foto's van gerechten. Niks geen maandmenu met gratis Kroepoek....geen Babi Pangang, Foe Young Hay of andere voor ons "echte" Chinese gerechten op de kaart.
We dachten vanavond lamsvlees met noedels en groente te hebben besteld. Dit bleek toch net even anders te zijn. We kregen een pan met bouillon met daarin bonken lamsvlees. Het bleek dat we een soort soep hadden besteld. Ondanks dat we ervan overtuigd waren dat we noedels hadden besteld, bleven deze wel erg lang achterwege. Telkens bij het vragen waar toch onze noedels bleven kregen we een begrijpend knikje en een vriendelijk glimlach van onze serveerster. De grappige dame vermaakte zich trouwens kostelijk door ons bezoek. Bij onze pogingen om de stukken lamsvlees met de chopsticks uit de soep te vissen kon ze haar lachen maar moeilijk in bedwang houden. Dit lukte haar toen we uiteindelijk, nadat we bij poging zes haar duidelijk hadden gemaakt dat we toch echt bami, mie of mihoen bij ons eten wilden, niet meer. De glibberige dikke slierten met de stokjes uit de bouillon scheppen bleek voor dit Hollands gezelschap toch echt een brug te ver. Dit tot groot vermaak van de voltallige bediening die ons van een afstandje in de gaten hield en breeduit lachend genoot van onze dappere pogingen. Uiteindelijk schoot 'onze' zeer vriendelijke tafeldame ons te hulp. Vliegensvlug viste ze slierten met de stokjes uit de pan. Het woord "vriendelijk" is erg op z'n plaats hier. Dat woord is wel het beste dat ik kan bedenken voor onze ervaringen so far. De Chinees is erg vriendelijk tegen de toerist in het algemeen en tegen David in het bijzonder. Mijn blonde reisgenoot is een soort wandelende attractie hier. Stiekem wordt hij van alle kanten beloerd en als ze hun kans schoon zien zetten ze hem vliegensvlug en bijna ongemerkt op de foto. Helaas ontgaat dit hem niet en is zijn eigenwaan buitenproportioneel geworden. Inmiddels noemt hij zichzelf de hele dag "de blonde god"...das dan wel weer jammer. Als wraak denk ik dat hij ook morgen nog maar even de Pekingeend op zijn zelfbenoemde "goddelijke" buik kan schrijven....

Ni Hou ofzo...

28 mei 2014 · Beijing

Ik heb me voorgenomen om deze week in Beijing een aantal blogs te schrijven. Wel met een aantal restricties.
Grappen over Sambal Bei of Lekkel Lijst zijn te flauw en voor de hand liggend.
Het woord Babi Pangang mag maximaal één keer per verhaaltje mag voorkomen. Een hele opgave met David, aangezien hij het al weken over dit gerecht heeft...Hij droomt ervan om voor ¥ 30 (zo'n € 5,-) onbeperkt het geroosterde varkensvlees met de zoetzure saus te kunnen eten, ik ben benieuwd! Voor de zekerheid heb ik Diacure en ORS meegenomen...
Momenteel vliegen we nog. Volgens de Flightmap ergens tussen Novosibirsk en Irkutsk, nog 2070 miles, oftewel nog een uurtje of 4.
Ik vind vliegen eigenlijk geen zak aan. Inmiddels heb ik een vierkante kont gekregen en het begint hier steeds meer naar mensen te ruiken. Een mengeling van zweet, scheet en slechte ademen heeft bezit genomen van ons vliegtuig. Een nare lucht, vergelijkbaar met...tsja, hoe leg ik dat nou even uit....het is een combinatie van de geur van volle poepluiers, frikandellen speciaal en verrotte eieren. Erg penetrant. Maar aangezien ik me steeds meer begin te vervelen in dit vliegtuig, ben ik ook erg gefixeerd op negatieve prikkels, dus misschien overdrijf ik ook wel een beetje.
Ook heb ik nu zin in een sigaret! Kinderachtig gedoe dat je dat niet mag, terwijl de zojuist omschreven lichaamsuitstoot toch echt vele malen ongezonder en onaangenamer is dan de heerlijke aroma van mijn Camel Turkish Blend...ik verdenk trouwens een de stewardessen ervan stiekem te roken ergens....ik snoof net een vleugje rook volgens mij....
En hoewel ik me er een beetje voor schaam, beken ik dat ik ook al even op onderzoek uit ben geweest, maar de eventueel aanwezige geheime rookplek van de cabincrew heb ik nog niet gevonden.
Inmiddels vliegt de piloot stevig door.....nog 1618 miles! We vliegen richting de Mongoolse hoofdstad Ulan Bator en slaan dan af naar rechts, richting Beijing!
Het tv-schermpje in mijn stoel draagt helaas niet echt bij aan mijn "vluchtbeleving".
Ik heb altijd gedacht dat de Aziaten de beste electronica maakten, dit is echter bagger.
De koptelefoonaansluiting werkt vaker niet dan wel en als deze werkt, dan maar op één oor. Het soft touch screen reageert niet op mijn softe touch...even min op mijn hard touch en al helemaal niet op mijn rough touch...de dame die in de stoel waarin het schermpje is gemonteerd trouwens wel. Geen idee of ze boos of vriendelijk naar me kijkt. Ze kijkt en mompelt zonder gezichtsuitdrukking iets in het Mandarijns of andersoortig Chinees....
Deze wereldse boerenlul reageerde voorspelbaar en best sneu: "Ni Hou"...

PEC gaat Europa in!

20 april 2014 · Tampere ·
Vanavond in een wel erg bijzondere kroeg beland in Tampere. Tenminste voor mij bijzonder. Mogelijk is dit hier gebruikelijk, als wereldse Warffumer had ik dit niet verwacht. Van buiten leek het op een gezellige, op Ierse stiel opgezette kroeg...Niets bleek minder waar. Ik was beland in een authentiek Fins dranklokaal. Voornamelijk bezocht door erg dronken Finse dames en heren van 50 jaar en ouder. Op zich niets mis mee, totdat de karaoke night begon... en ...mijn Ajax soulmates maar denken dat een afgang tegen PEC erg is...wel, vergeleken met het aanschouwen van Finse dronken vijftigers jankend door een microfoon het volledige repertoire van de Finse Dries Roelvink zingen en daarbij dansend als een mislukte reïncarnatie van Michael Jackson, is het zien van het verloren wedstrijdje tegen Dollen uit Zwolle een schoolreisje...
Zelden zoveel muzikaal talentloze types samen gezien..Nou, bijna dan...(was ik bijna de Schlubberkuttenveensekanaalse versie van The Voice of vergeten!)
Na de afgrijselijke Finse versie van "If I was a Carpenter", dacht ik de bodem te hebben gezien...
Helaas, helaas...spontaan meldde een laveloos zestig plus Fins zangtalent zich aan voor zijn én dan alleen zijn finest moment. De "Wicky de Vikings Opa look-a-like" had een stem!!! Echt waanzinnig!!! Nog nooit hoorde ik iemand zo verschrikkelijk slecht zingen...oortereur in het kwadraat...
En uit de melodie herkende ik ineens het nummer...de Finse versie van "Una Paloma Blanca"...Ineens wist het zeker...slapen gaan Vincent! En dan straks in bed stiekem hopen dat PEC Zwolle volgend jaar in de Europacup tegen FC Tampere loot...en dat de spelers dan in het kader van teambuilding naar deze bijzondere bar gaan en dat er heel toevallig karaoke is en dat nog toevalliger de Paloma Blanca zanger een serenade brengt aan de voltallige Zwolle selectie...eigenschuld dikke bult zeg maar😁

IJslandse tapasgod

12/6/2013

Wow, net waanzinnig gegeten hierro. Tapas bij Goya in Akureyri. Ik zat op de bovenverdieping en keek zo uit op de keuken. Daar stond toch echt een soort Wicky de Viking achter de pannen. Nu heb ik echt heeeel vaak tapas gegeten, maar wat deze IJslandse kok op tafel heeft getoverd is echt heerlijk. Hier kunnen ze in España een puntje aan zuigen. Dikke vette Diez por el Jefe! 
Ik merk dat dit voedsel me gelukkig maakt. Ook wat hysterisch. In gedachte ben ik bezig met een kidnap plan. Zou er een manier zijn om deze kok mee te smokkelen naar Ollanda? Misschien moet ik eens in overleg met vis-afval-gigant en tevens overbuurman Dieter Visser.
Hij schijnt hier connecties te hebben. Hoe moeilijk kan het zijn om een kokkie in een container mee te smokkelen naar Lauwersoog? Appeltje eitje volgens mij. En in dat gigahuis van hem kan best een leuk tapasbarretje worden geopend....naast de sauna ofzo. Mag hij als dank voor het beschikbaar stellen van de ruimte de huisleverancier van de schrimps, bacalou en cod worden. Voor wat hoort wat immers...



Sayonara Senorita

12/6/2013
Godzijdank, de meeste Japanners zijn vandaag vertrokken. Dat klinkt negatief en zo is het ook bedoeld. Aardig volkje hoor alleen jammer dat ze alleen maar Japans spreken. Het taaltje begint me na een paar dagen behoorlijk op mijn zenuwen te werken. Je weet nooit waar ze het over hebben. Europeanen en Amerikanen hebben een soortgelijke mimiek en lichaamstaal, dus zonder de woorden te horen , kun je aardig opmaken waar ze het over hebben en of ze het over jou hebben. Bij onze Aziatische vrienden is dit niet het geval, je krijgt geen oogcontact, ze groeten niet of nauwelijks en aan hun lichaamshouding valt niets of nauwelijks iets af te lezen. Ook de supersonische en volgens mij ook peperdure fotoapparatuur die blijkbaar elke Japanner zich kan permitteren roept zo nu en dan jalousie op mij. Niet dat ik zo materialistisch ingesteld ben, maar dat flitsende spul van de Jappen zou ik best willen hebben...
Daarnaast vind ik Japanners vluchtig. Kleine snelle mensjes, die ogenschijnlijk alles beter en sneller kunnen dan wij logge lompe Europeanen.
Behalve koken. ...Japanners kunnen niet koken. En omdat ze hun voedsel niet fatsoenlijk kunnen koken, eten ze het blijkbaar rauw. Waarom de wereld wordt overspoeld met sushi-restaurants is mij een raadsel. Nu eten wij in ons kikkerlandje ook rauwe haring, maar dat is meer folklore dan lekker volgens mij. Ook hier in Noord IJsland is er een goede markt voor rauwe vis vretende types. Je raadt het al, ik houd niet van rauwe vis. Nee ik ben meer van de door en door gegaarde Chinese prak, maar dat terzijde...
Maar goed, vanochtend was het druk in de lobby. De bus was klaar voor vertrek en de Japanners liepen nerveus door elkaar. Zowaar werd ik aangesproken door vriendelijk en zeer aantrekkelijk meisje van de groep. ' Sir make picture?' vroeg ze in haar beste Engels. Ik voelde me verguld, ze vertrouwde mij haar waanzinnige camera toe en ik mocht de "keizers van de vakantiefotografie"  hoogst persoonlijk op de foto zetten. Na een paar keer klikken was het feest voorbij. Met een uiterst professionele blik keek de Japanse schone naar het resultaat. "You are wreallie a good fotagrafer sir"...waarna ze me uitbundig bedankte en met haar mooie vriendelijke blik me een fijne vakantie toewenste...
Ik was verbaasd en reageerde als een echte Europeaan, dus lomp, en zei: " Sayonara Senorita"

Pizza bij de poolcirkel

10/6/2013

Overal ter wereld kom je ze tegen. Ierse Pubs en Italiaanse Pizzeria's. Zo ook in Iceland. Na mijn bezoek van gisteren aan Ierse pub The Dublinner, is vandaag het Ristorante met de veel belovende naam La Vita e Bella in Akureyri aan de beurt. Ongetwijfeld een van de meest noordelijk gelegen Pizzeria's ter wereld.

Stokbrood met homemade pesto als starter... Het bleek een slechte keuze. Klef gebakken deeg met een wel erg matige pesto. Bah...

Ik begin door te krijgen dat het er in dit Ristorante allemaal iets anders toe gaat dan bij de 'echte' Hollandse Pizzeria.

Mijn achterburen krijgen kreeftsoep als dessert aangeboden...De ietwat hysterische dame die samen met een soort Jezus look-a-like boyfriend aan het tafeltje naast me zit, heeft blijkbaar besloten om contact te maken met me. Ze heeft een erg irritante stem en ook haar voorkomen kan op weinig sympathie van mij rekenen. Deze IJslandse Jomanda, gekleed als een soort waarzegster, maar met slechts drie tanden en ter compensatie een stuk of twaalf piercings in haar gelaat, vraagt opdringerig waar ik vandaan kom en voegt er direct aan toe, "are you on Facebook?"...ik reageer adrem en liegend:"In Holland we do not aan Facebook, we have Haives"... Einde gesprek tot zover...hoop ik/ga ik vanuit.

In mijn zoektocht op de menukaart zoek ik vergeefs naar mijn geliefde pizza ingrediënten salami, paprika, mozzarella en tomaten. Voor visliefhebbers is dit etablissement een walhalla. Gezien mijn griepje en zwakke maag vandaag besluit ik de vis te negeren. De Ijslandse heks waagt nogmaals een contactpoging en geeft me het dringende advies om toch vooral voor de lokaal alom geprezen seafish pasta te gaan. Uit angst om door haar tot kikker omgetoverd te worden, besluit haar vriendelijk uit te leggen dat ik vandaag helaas niet voor een fishdish kies, maar voor de pizza Calzone te gaan. Kaas, ham en champignons.En voor de vitamientjes kies ik een eenvoudige sidesalad. De pizza valt niet tegen en de salade is zeker niet eenvoudig. Heerlijke olijfjes worden afgewisseld door reepjes komkommer en tot mijn grote verrassing blokjes paprika, plakjes tomaat en heerlijke van subtiele druppeltjes balsamico voorziene buffelmozarella. Wat een feestje deze salade... La Vita is soms inderdaad Bella..

Dikke vette loser

10/6/2013

Bij het inchecken zag ik haar. Een erg forse dame, die zonder te overdrijven zeker een kilo of honderd meer in de schaal legt dan ik. Ik doe met mijn 88 kilo toch aardig mee. Haar armen leken op boomstammen, een iets te uitbundige omhelzing van deze dame zou zomaar fataal af kunnen lopen, dacht ik. Het was een beetje een angstaanjagende gedachte. Gezien mijn ervaringen met de over het algemeen gezellige 'dikkere' mensen, moest deze vrouw wel een moordwijf zijn. ..maar toch niet het ideale buurmens in een klein vliegtuig met kleine krappe stoeltjes. 'Gelukkig' stonden er tussen deze dame en mij een stuk of vijf medepassagiers. En ondanks dat ik me best even schaamde voor mijn gedachte, was ik toch opgelucht dat, hoewel de Fokker 50 zoals de naam van het toestel doet vermoeden slechts 50 zitplaatsen heeft, de kans op een tijdelijk 'noaberschap' erg klein was. 
Op mijn boardingpass stond rij 2, stoel B. En geloof het of niet, maar wie ging er na binnenkomst in de Fokker 50 op stoel A van rij 2 zitten? Je raadt het al...
Ze zat zowel op stoel A als B. Meteen was ik erg blij dat niet ik, maar zij als eerste haar plek gevonden had...Dan had ik haar moeten verzoeken om op te schuiven, wat absoluut onmogelijk was....
Heel onnozel liep ik door naar rij 12 en ging zitten op stoeltje B...stiekem hopend dat deze plek niet opgeëist zou worden door een andere passagier.
Het vliegtuig werd voller en voller en ik begon me nu echt zorgen te maken....Het zal toch niet zo zijn dat ik straks alsnog naar mijn stoeltje moet en de dame moet vragen om op te schuiven, dacht ik...
Nog één passagier te gaan, een vlotte jonge kerel die wel erg snel mijn kant op kwam gelopen. Ik voelde stress opkomen en voelde dat deze knul het vonnis over mij zou gaan vellen. " Goodafternoon, here is your captain speaking. Mister Kolstein go inmediately to your Seat 2B"...verwachtte ik elk moment te horen. In plaats daarvan werden we door een vriendelijke vrouwenstem verwelkomt " Welcome on board to this flight from Reykjavik to Akureyri, on behalf of the crew we hope you'll have a pleasant flight".
Ik maakte mijn gordel vast, klapte het stoeltafeltje uit en legde mijn telefoon en mijn boardingpass erop. In mijn ooghoek zag ik op mijn boardingpass staan: Row 12, Seat B...en opeens voelde ik me een Dikke Vette Loser....

Safety first

 
9/6/2013
Ook vanavond weer gegeten in Reykjavik. Geen spectaculaire zaken. Na mijn culinaire avontuur van gisteren, vanavond voor een veilige Cheeseburger met een nog veiligere French fries gekozen, niets  bijzonders dus. Dit alles uitgeserveerd door een erg charmante madam.  
De verhalen over de bijzonder aantrekkelijke vrouwen in IJsland zijn dan ook volledig waar. Ook de mannen zien er in dit eetcafé trouwens verdacht goed en verzorgd uit. Wat opvalt is dat er veel koppeltjes zijn. Twee mannen of twee vrouwen en geen man en vrouw. En hoewel ik mijn uiterste best doe om met mijn meest zwoele en vriendelijke blik in het gevlei bij een aantal schöne IJslandse mevrouwen te komen, blijken mij pogingen volledig te worden genegeerd. De gladgeschoren en goed geklede IJslandse mannen in dit etablissement proberen juist op dito wijze indruk op mij te maken... en dat geeft te denken...Ik dacht terecht te zijn gekomen in een sportsbar om wat te eten en naar de Formule 1 race te kijken.
En natuurlijk ben ik als geboren Friesche en getogen Groninger wereldburger en inwoner van het wereldse Warffum erg ruimdenkend en ondanks dat het eten hier prima smaakte, sla ik ook vanavond het Traditional Icelandic Dessert maar over...en je mag me best een mietje vinden, maar mijn motto van vandaag was en is safety first.
Op naar de veilige Ierse Pub met de uiterst originele naam "De Dublinner" met vrolijke Ieren, Schotten, Engelsen en Amerikanen...
Maar of dit nou zo'n goed plan is geweest? Eenmaal binnengekomen begroet ik mijn nieuwe en tijdelijke 'bestfriend' barman Ali...van Iran. Tot zover heel veilig, maar op het podium staat een soort van Dries Roelvink imitatie...gelukkig zingt hij in het Ijsisch en dat is, erg prettig nu, voor deze 'wereldburger' niet te verstaan...

Traditional Icelandic Dessert

 
8/6/2013
Leuk zo'n restaurant in IJsland. Wat zal ik gaan eten? Walvis, Papegaaivogel, Zeehond of Lammetje?Oeps..bijna vergeten Kangarroo..staat ook op de kaart...nooit geweten dat die hier ook leven.. dacht altijd dat die beesten alleen in Australië én Ulrum leven...

Als voorgerecht brood met pesto en nog iets. Geen idee wat dat 'iets'  is trouwens...Het ziet er eigenaardig uit en heeft een dito smaak. Als inwoner van Warffum ben ik door Hong Sheng natuurlijk gewend aan 'overzees' eten, maar dit is toch spannend hoor. Voorgerecht van een Carpaccio van Walvistestikels ofzo met courgette en aubergine eet je toch niet elke dag/week/maand/jaar/leven...

Bijzonder van het alleen eten hier is dat mijn tafel 'bewaakt' wordt door maar liefst vijf serveersters...allemaal blond en volgens mij ook familie van elkaar..word ik nu bewaakt of beschermen ze de rest van het restaurant tegen mij?...zeg het maar...

Volgende gang.. gepocheerde 'iets' met een saus van 'iets'... geen idee wat het is. Saus doet denken aan Saroma pudding...smaakt best trouwens...alles weten maakt niet altijd gelukkig.....

Wel fijn dat mijn toetje over mijn hoofdgerecht gedrapeerd is...dat scheelt toch tijd en zolang ben ik ook niet in IJsland. Hulde voor de chefkok! 

Kijk aan, kijk aan. Een van mijn Guardian Angels heeft plaats moeten maken voor een echter ober...."Of alles naar wens is?" 
Ik geef een bevestigend antwoord. Nu weet ik niet of het met zijn begrip of vertrouwen te maken heeft, maar dat hij zijn vraag binnen een tijdsbestek van 20 minuten 3 maal herhaalde, geeft toch te denken...
Of ik nog een Traditional Icelandic Dessert wil? Nou, dacht het niet vriend. " I just had Saromapudding on my maincourse" mompel ik nog...

Spontaan komt een van mijn tijdelijke Guardian Angels naar me toe en vraagt: " Shall I bring the building Sir?"...